Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Φωτογραφικό οδοιπορικό στους υπέροχους Καλαρρύτες !


Οι Καλαρρύτες είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της γεωτεκτονικής ζώνης της οροσειράς της Πίνδου του Νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού, 56 χλμ. ΝΑ των Ιωαννίνων. Ο οικισμός ήκμασε ιδιαίτερα τον 18ο αι. με το εμπόριο (υφαντά, μετάξι από τη Θεσσαλία, ακατέργαστα δέρματα ζώων κ. ά.) και την ανάπτυξη της χειροτεχίας (έργα σε ασήμι και χρυσό)· κατά την περίοδο αυτή αρκετοί κάτοικοι των Καλαρρυτών διατηρούσαν εμπορικούς οίκους σε πολλά ευρωπαϊκά κέντρα. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. (πηγή : Βικιπαιδία / φωτογραφίες : aspropotamos.org )

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ο Νοσταλγός τ’ Ασπροποτάμου !

Η πρώτη μου ανάμνηση από το χωρίο ήταν το άγριο ξύπνημα για να φύγουμε από τον κάμπο χαράματα με το φορτιγάκι του Τζερεμέ. Θυμάμαι σαν χθες τις δυο παλιές μπορντό βαλίτσες και τα ασπρόμαυρα μάλλινα δισάκια που χώραγαν όλο το καλοκαιρινό βιός μας.

Ο δρόμος για το χωριό μακρύς και η στάση στη Φάρμα του Νώντα απαραίτητη για την πιο νόστιμη φασολάδα. Στα τελευταία χιλιόμετρα χωμάτινου δρόμου σε υποδεχόταν η μυρωδιά από έλατα και όταν τ’ αμάξι έπαιρνε τη στροφή στο Μοναστήρι, αντίκρυζες το χωρίο και η καρδία σου χτυπούσε πιο δυνατά.

Μέναμε στο χωρίο σχεδόν τρεις μήνες, μαθητεία ολόκληρης ζωής σε έναν κόσμο ξεχασμένο. Στοιχειωμένα πλατάνια, πανηγύρια με κλαρίνα, μονοπάτια που δεν βγάζαν πουθενά και μέρες διάφανες.

Δίπλα στο πατρικό, η παράγκα που είχαμε για κουζινάκι μύριζε τίλιο και τσάι, το πετρογκάζ ήταν πάνω στο βράχο και η γάστρα κατάχαμα φούρνιζε το πιο νόστιμο ψωμί. Άτιμη εξέλιξη που φτιάχνεις τα μισά πράγματα και τα άλλα μισά τα χαλάς.

Από τότε επιστρέφω κάθε καλοκαίρι σε εκείνη την χαμένη εποχή της αθωότητάς. Στα ίδια μονοπάτια συναντάω τους αλλοτινούς εαυτούς μου.

Αφιερωμένο σε όσους ζουν μακριά από το πατρικό τους σπίτι !