Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Ο σπόρος της ανταλλαγής έπεσε

Το απόγευμα, εκεί που πήγαινα κατά τον μπαξέ και περνώντας έξω από το χωράφι του μαστρο Νικόλα, τον είδα ξαφνικά να βγαίνει από την εξώπορτα στο στενό δρομάκι και να μου κάνει ένα άγαρμπο σήμα με το χέρι του να σταματήσω. Είχε ακούσει από μακριά την τρύπια εξάτμιση που έχει το σαραβαλάκι μου και γι' αυτό με πρόλαβε.
 
Εσύ δεν έχεις κότες, μου είπε μόλις πλησίασε στο παράθυρο, κι ήταν η πρότασή του κάτι μεταξύ ερώτησης και βεβαιότητας. Δεν ήξερα αν χρειάζεται να του απαντήσω αλλά δεν πρόλαβα και να το πολυσκεφτώ.
 
Διότι στο ένα του χέρι βαστούσε μια σακούλα με δέκα αβγά και μου τα έχωσε μεμιάς μέσα από το ανοιχτό τζάμι. Πάρτα, μου είπε, είναι ελεύθερης βοσκής, μόνο τριφυλλάκι τρώνε οι όρνιθες, κι ευχαριστώ για τα φυτά και τους σπόρους που έφερες εχτές στο καφενείο και πήρα κι εγώ.
 
Τον ευχαρίστησα κι εγώ με τη σειρά μου και συνέχισα σχεδόν ευτυχισμένος το δρόμο μου για το χωράφι.
 
Ένας σπόρος ανταλλακτικής οικονομίας έπεσε στο χωριό. Με τόσο απλές κινήσεις έρχονται κοντά οι άνθρωποι και γίνονται και χαρούμενοι.
 
Αναρτήθηκε από
 
H φωτογραφία είναι από το blog http://polythea-aspropotamoy.blogspot.gr/

 

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

«Γιατί πήγα να ζήσω σε μια καλύβα στο δάσος»

Τον Ιούλιο του 1845 –πριν 170 χρόνια– ένας νεαρός απόφοιτος του Χάρβαρντ, ο μετέπειτα Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ξεκίνησε να ζήσει για ένα χρόνο σε μια καλύβα στο δάσος. 
Ήθελα, γράφει –και ταρακουνά τον σύγχρονο άνθρωπο–, «όταν θα ερχόταν η ώρα μου να πεθάνω, να μην ανακάλυπτα ξαφνικά ότι δεν είχα ζήσει ποτέ».


Τη φύση δεν τη χορταίνουμε ποτέ μας» γράφει στο «Walden» ο Θορώ. Όπου επισημαίνει, σχεδόν προφητικά, τις αρνητικές συνέπειες της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το περιβάλλον. 

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Παραμυθένιος γάμος στο χωρίο Χαλίκι Ασπροποτάμου !

3.500 άτομα έχουν δει μέσα σε 3 μέρες αυτή την ανάρτηση, η οποία είναι ήδη η πιο δημοφιλής στη μέχρι τώρα ιστορία του blog.
 Άννυ και Γιώργο να Ζήσετε και πάντα ευτυχισμένοι !!!
Σε πείσμα των καιρών ένα νεαρό ζευγάρι επιλέγει να ενωθεί με τα ιερά δεσμά του γάμου στον τόπο καταγωγής της Νύφης, το ορεινό χωριό Χαλίκι Ασπροποτάμου.
Το χωρίο είχε χρόνια να ζήσει κάτι παρόμοιο και να ευχηθούμε να βρει και άλλους μιμητές ! ! !
===================================================
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Φωτογράφο Θωμά Τζουβάρα (Λαμίας 8 / Φάρσαλα) και τον ευχαριστούμε για την παραχώρηση.

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Περιοχή Ασπροποτάμου, αμόλυντη φύση!

Από την Πίνδο ξεκινάει τη μακρά πορεία του o ποταμός Αχελώος που κάποτε ήταν θεός και που στην περιοχή ονομάζεται Ασπροπόταμος. Τι κι αν εξέπεσε του θεϊκού του «αξιώματός»; Η φύση εξακολουθεί να έχει το γενικό πρόσταγμα. Καλώς ήρθατε σε μία από τις πιο παρθένες και αμόλυντες περιοχές της Ελλάδας!
Ασπροπόταμος ίσον Αχελώος και ανάποδα. Όποιο όνομα κι αν έχει, εκείνο που μετράει είναι ότι αυτός ο ποταμός ήταν και είναι τόσο σημαντικός, που κάποτε είχε φτάσει στο σημείο να θεωρείται θεός!
Θα συνεχίσω λίγο με τη μυθολογία, γιατί με αφορά και προσωπικά το ζήτημα. Ο Αχελώος είδε κάποτε μια πανέμορφη και ατίθαση κοπέλα να περνά με το άρμα της από τις όχθες, την ερωτεύτηκε και αποφάσισε να την κάνει δική του! Το όνομα αυτής, Δηιάνειρα! Προς βοήθειά της έτρεξε ο συνονόματος μου, ο ημίθεος, ο οποίος μετά από μάχη με τον ποταμό-θεό, που είχε μεταμορφωθεί σε ταύρο, τον νίκησε αφαιρώντας του ένα κέρατο -δεν έχει καμία σχέση με το «κέρατο» που αργότερα έριχνε ο Ηρακλής στη Δηιάνειρα, όταν αυτή έγινε σύζυγός του. Ο ταπεινωμένος Αχελώος ζήτησε πίσω το κέρατό του και ο ήρωας το έδωσε παίρνοντας ως αντάλλαγμα ένα άλλο, αυτό της Αμάλθειας, το σύμβολο της αφθονίας.
Έχοντας υπόψη όλα αυτά, γνωρίζοντας ότι οι αρχαίοι θεοί είχαν ανθρώπινα ελαττώματα -ένα εκ των οποίων η εκδικητικότητα- και φοβούμενος κάποιο «μπέρδεμα» λόγω... συνωνυμίας, προσέγγισα την περιοχή με κάποια επιφυλακτικότητα.

ΦΥΣΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ